Russell Crowe en Cate Blanchett: dan lijkt er niet veel fout te kunnen gaan. Dat was mijn overweging toen ik de DVD van Robin Hood afrekende – met nog wat andere DVD’s hoor. Halverwege de film bleek dat een misvatting.

Als fan van de Coen Brothers was het een grote uitzondering dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien. Maar dat is te verklaren: in de periode na de releasedatum van 11 februari 2011 hadden we onze handen vol aan een klein mensje.

Dat maakte dat een van mijn collega’s deze film helemaal kon afbranden – en me onlangs zelfs nog een fotootje stuurde van de DVD-hoes met een kortingssticker om haar punt kracht bij te zetten. Mijn reactie toen was al: ‘Dan heb je ‘m vast niet begrepen.’ (Dat lijkt een dooddoener, maar als het over films gaat blijft het een sterk tegenargument.) En nu ik True Grit heb gezien, blijf ik vierkant achter die uitspraak staan.

Als een hond in een film tekst heeft, en dat in het geheel niet vreemd overkomt, zit je naar een goede film te kijken. Punt. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat het enige is dat deze film aantrekkelijk maakt. Want de acteerprestaties van de menselijke acteurs zijn ook prima in orde – vooral Christopher Plummer – en het verhaal wordt nergens weeïg.

Wat een heerlijke, trage film met uitstekend acteerwerk, fraaie aankleding en een goede regie. Ik kan me niet voorstellen dat Gary Oldman met zijn rol geen Oscar-nominatie binnen gaat slepen. En als hij dan wordt genomineerd, is het niet meer dan verdiend als hij ‘m ook wint. Maar ik ga er niet over.

Na deel 1 wederom een vermakelijke film. Het recept is hetzelfde, maar omdat de uitvoering prima in orde is, vond ik dat nergens een probleem. Jude Law en Robert Downey Jr. zijn goed op elkaar ingespeeld, met een aantal keer fraai verbaal vuurwerk tot gevolg. Vermakelijk!

Als je op zoek bent naar een film die je naar de strot grijpt en 112 minuten later nog steeds niet loslaat, is We Need To Talk About Kevin een goede keuze. Ik twijfel alleen nog wat ik met de laatste scène aan moet (of kan), maar daar blijf ik gewoon nog even op kauwen.

Een verhaal in een verhaal in een verhaal, waarvan twee verhalen weer eigenlijk hetzelfde verhaal zijn. De donkere kanten van de comics van Frank Miller – en van Basin City – worden schitterend vertoond, net als het tomeloze geweld. Tel daarbij op fraaie rollen van Mickey Rourke, Bruce Willis en Clive Owen en je hebt een goede film. Genieten!

Deze Tarantino had ik nog niet gezien. Absoluut een onderhoudende film, maar ik stond een beetje op het verkeerde been. Ik zat te wachten op uit de bocht gierend geweld (à la Pulp Fiction en Reservoir Dogs) en dialogen als machinegeweervuur (idem), maar dat is Jackie Brown juist niet. Dat moet ik meer op waarde schatten, dus ga ik deze film over een paar maanden een tweede kans geven.

O ja, de muziek daarentegen vond ik wel gelijk helemaal top.

Een bijzondere film, vooral door het perspectief. Maar zeker ook door de dreiging die daardoor wordt veroorzaakt. Dat zou anders een stuk ingewikkelder zijn geworden. En daarmee is het een bovengemiddelde rampenfilm.

Ik was heel sceptisch over deze film, omdat de trailer iets te veel Independence Day-achtig aan deed – en nee, da’s geen compliment. Groot was dan ook mijn verrassing dat de film eigenlijk heel goed was. Het verhaal is wat dun, maar oh oh, het visuele spektakel is overweldigend. Het is verbazingwekkend hoe je kan worden opgezogen door de wereld die wordt gecreëerd. Het herinnerde me aan de eerste keer dat ik The Abyss zag. James Cameron blijkt het dus niet verleerd.

Misschien had ik beter de recensies moeten lezen, maar bij een film over Zuid-Afrika met een prominente rol voor Morgan Freeman als Nelson Mandela verwachtte ik meer een politieke film. Het bleek echter een sportfilm over het Zuid-Afrikaanse rugbyteam, de Springbokken. Regisseur Clint Eastwood had wat subtieler te werk kunnen gaan voor wat betreft de rol van rugby in de nation building van Zuid-Afrika na de apartheid. Aan de andere kant hield-ie zich wel afzijdig van tenenkrommend patriottisme, wat dan wel weer meer ruimte had geboden voor de politieke kant van het verhaal. Een prima film, maar ik blijf het gevoel van een gemiste kans houden.

Met een fraaie rol als schmierend Congreslid Charlie Wilson steelt Tom Hanks de show, hoewel Julia Roberts en Philip Seymour Hoffman er ook mogen zijn. Het verhaal is wat dun, maar geeft wel in een weinig subtiele notendop weer dat het Amerikaanse buitenlands beleid – hoe zal ik het voorzichtig zeggen – tamelijk opportunistisch is.

Het is niet nieuw, maar het werkt nog steeds: een liedjesprogramma van Acda en De Munnik. Hun oeuvre groeit, en daar wordt zo’n programma alleen maar beter van. (Vooral omdat ze nu niet ‘Niet of nooit geweest’ meer hoeven te spelen. Want daar hangt inmiddels een sik aan.)

Ik ben blij dat Robert Downey Jr. weer in genade is aangenomen in Hollywood, want deze rol is op zijn lijf geschreven. Sherlock Holmes als een getroebleerde man, maar wel getroebleerd op z’n Engels. Met goede bijrollen van Jude Law en Rachel McAdams en een lekkere regie van Guy Ritchie, die z’n volledige arsenaal benut.

Niet altijd even gestructureerd, maar daarom niet minder vermakelijk. George Clooney is geen psychic spy, maar een Jedi Warrior, Jeff Bridges speelt weer een goede Jeff Bridges-rol en Ewan McGregor neemt zowaar zijn – ik houd het netjes – middelmatige optreden als Obiwan Kenobi in Star Wars op de hak. En dat werkt.

Een indrukwekkende en verontrustende film. Misschien niet helemaal handig om met de kerst te kijken, maar zeker de moeite waard.

Wat een heerlijke voorstelling! Zelden heb ik zo hard gelachen om de overdaad aan visuele, tekstuele en muzikale grappen. Alle clichés over Mexico worden uit de kast getrokken en volledig over the top de zaal in geslingerd. Als je nog geen kaartjes hebt, moet je ze zeker gaan bestellen. Bij wijze van service: hier is de speellijst!

De hoogtepunten van twaalf jaar Van Vleuten en Van Muiswinkel op een rijtje. Ze gaan ermee stoppen, maar dat kon niet zonder een Best Of-programma. Dat erg onderhoudend was – Willem ze boekenhoekie (Youtube!) blijft briljant – maar samenhang miste. Da’s eigenlijk wel logisch, maar toch jammer.

Michael Moore maakt een indringende film, met veel bekende Moore-trucs om de boodschap over te brengen. Soms ontaardt dat doordat het niet meer overbrengen genoemd kan worden, maar meer door de strot duwen.

De special effects maken de film de moeite waard, maar meer ook niet. Het verhaal van regisseur Roland Emmerich is vrijwel net zo tenenkrommend als bij Independence Day, en dat is geen aanbeveling. De lakmoesproef was dat ik Martine – die niet mee was – ging uitleggen hoe het verhaal ging en halverwege hard begon te lachen. Geloofwaardigheid moet je niet verwachten. OK, een tweede pluspuntje: Woody Harrelson speelt een heerlijk schmierende gek.