In juni 2008 zag ik af als nooit tevoren op weg naar de Col de la Croix de Fer in de Franse Alpen. Zo verrot als ik was, leverde het een fraaie, heroïsche wielerherinnering op; zoals wielerherinneringen horen te zijn. In augustus 2008 ging het iets beter, maar nog steeds niet van harte. Desalniettemin weerhielden deze ervaringen me er niet van om me voor dit jaar op te geven voor een grote uitdaging op 5 juli 2009: de Maratona dles Dolomiti. Pijn vergeet je tenslotte. Wat overblijft is de gedachte dat je bovenop die top gestaan hebt. Of dat ook handig is, is een tweede.

De Dolomietenmarathon is een prestatietocht vanuit La Villa, gelegen in de prachtige Italiaanse Dolomieten. Je kunt drie afstanden afleggen (55, 106 en 138 kilometer) waarbij je minimaal vier en maximaal zeven beklimmingen moet doen. Een autovrij parcours, goede verzorging onderweg, 9.000 andere fietsers met hetzelfde doel. Het kon niet anders dan een mooie dag worden.

Hoewel ik was vergeten hoe de pijn op de Col de la Croix de Fer voelde, wist ik nog wel dát ik pijn had. Ik wist ook hoe ik dat moest voorkomen: meer trainen. Dus vanaf januari zat ik drie keer per week op de fiets – of probeerde ik dat in ieder geval. Mijn conditie verbeterde zienderogen, mensen durfden niet meer met me te fietsen (‘Ga je mee een rondje fietsen?’ ‘Nee, want jij rijdt te hard.’), ik had er alle vertrouwen in. Nou ja, misschien niet àlle vertrouwen. Een klein stemmetje speelde af en toe op: ‘Zeven beklimmingen is toch heel wat. En je bent helemaal geen klimmer.’ Een ander stemmetje overschreeuwde dat heel hard: ‘Dat was Miguel Indurain eigenlijk ook niet!’ Ik schuw gewaagde vergelijkingen niet. Ook ik ben een soort god in het diepst van mijn gedachten.

Wordt vervolgd (deel 2 en deel 3).