Ik sta er bij verschillende mensen al niet heel goed op door mijn voorliefde voor foute muziek. Dit gaat daar bepaald niet aan meehelpen, maar dit is gewoon briljant!

Russell Crowe en Cate Blanchett: dan lijkt er niet veel fout te kunnen gaan. Dat was mijn overweging toen ik de DVD van Robin Hood afrekende – met nog wat andere DVD’s hoor. Halverwege de film bleek dat een misvatting.

Als fan van de Coen Brothers was het een grote uitzondering dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien. Maar dat is te verklaren: in de periode na de releasedatum van 11 februari 2011 hadden we onze handen vol aan een klein mensje.

Dat maakte dat een van mijn collega’s deze film helemaal kon afbranden – en me onlangs zelfs nog een fotootje stuurde van de DVD-hoes met een kortingssticker om haar punt kracht bij te zetten. Mijn reactie toen was al: ‘Dan heb je ‘m vast niet begrepen.’ (Dat lijkt een dooddoener, maar als het over films gaat blijft het een sterk tegenargument.) En nu ik True Grit heb gezien, blijf ik vierkant achter die uitspraak staan.

Woensdag was ik met Martine naar Beginners in LantarenVenster, de mooiste bioscoop van Rotterdam. Gewoon overdag – Hugo vermaakte (zich bij) mijn ouders.

De lichten dimmen al als de mobiele telefoon van de bejaarde vrouw naast ons overgaat. Mijn eerste reactie is checken of mijn iPhone wel op stil staat – ja. Tot haar eigen verbazing neemt de vrouw op, om snel een einde aan het gesprek te kunnen maken. Dat mislukt.

Als een hond in een film tekst heeft, en dat in het geheel niet vreemd overkomt, zit je naar een goede film te kijken. Punt. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat het enige is dat deze film aantrekkelijk maakt. Want de acteerprestaties van de menselijke acteurs zijn ook prima in orde – vooral Christopher Plummer – en het verhaal wordt nergens weeïg.

Wat een heerlijke, trage film met uitstekend acteerwerk, fraaie aankleding en een goede regie. Ik kan me niet voorstellen dat Gary Oldman met zijn rol geen Oscar-nominatie binnen gaat slepen. En als hij dan wordt genomineerd, is het niet meer dan verdiend als hij ‘m ook wint. Maar ik ga er niet over.

Een fraaie documentaire over Bobby Fischer, wereldkampioen schaken in 1972 en arguably de beste schaker aller tijden. Genialiteit en gekte liggen dicht bij elkaar en zijn misschien wel hetzelfde.

Toen het hier heel stil was, gingen we natuurlijk wel gewoon naar Blijdorp (en ging de rest van mijn leven ook door, maar daar hoef ik het nu niet over te hebben). Dan maakte ik daar ook nog foto’s, en daaruit heb ik nu een keuze gemaakt.

Ik dacht aan een Top 10, maar uiteindelijk kon ik gewoon moeilijk kiezen. Dus zijn het er vijftien. Ja, zo gaat dat hier.

Na deel 1 wederom een vermakelijke film. Het recept is hetzelfde, maar omdat de uitvoering prima in orde is, vond ik dat nergens een probleem. Jude Law en Robert Downey Jr. zijn goed op elkaar ingespeeld, met een aantal keer fraai verbaal vuurwerk tot gevolg. Vermakelijk!

Edina en Patsy zijn weer even terug en zijn ouderwets grappig. ‘That looks like a boob, in fact it’s just another Kardashian.’