Zelden – ik zeg zelden, maar ik bedoel nooit – heb ik zo’n ongelofelijk moddervette YouTube-compilatie gezien. De maker ervan zegt in z’n bio op YouTube dat-ie an unconditional passion for video editing heeft. Dat lijkt me nog een understatement!

Zie hier trouwens de lijst van 184 (!) filmpjes en zijn eerste Best of Web – hoe heb ik die gemist!?

Nietsvermoedend liep ik door de supermarkt om snel even een lunch bij elkaar te sprokkelen. Normaliter valt mijn oog dan al snel op de klaargemaakte sandwiches in een kartonnetje – gemak kan boven smaak gaan. In deze Albert Heijn was echter geen kartonnen sandwich te bekennen. Ik was op de broodafdeling aangewezen.

Ik sta er bij verschillende mensen al niet heel goed op door mijn voorliefde voor foute muziek. Dit gaat daar bepaald niet aan meehelpen, maar dit is gewoon briljant!

Russell Crowe en Cate Blanchett: dan lijkt er niet veel fout te kunnen gaan. Dat was mijn overweging toen ik de DVD van Robin Hood afrekende – met nog wat andere DVD’s hoor. Halverwege de film bleek dat een misvatting.

Als fan van de Coen Brothers was het een grote uitzondering dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien. Maar dat is te verklaren: in de periode na de releasedatum van 11 februari 2011 hadden we onze handen vol aan een klein mensje.

Dat maakte dat een van mijn collega’s deze film helemaal kon afbranden – en me onlangs zelfs nog een fotootje stuurde van de DVD-hoes met een kortingssticker om haar punt kracht bij te zetten. Mijn reactie toen was al: ‘Dan heb je ‘m vast niet begrepen.’ (Dat lijkt een dooddoener, maar als het over films gaat blijft het een sterk tegenargument.) En nu ik True Grit heb gezien, blijf ik vierkant achter die uitspraak staan.

Woensdag was ik met Martine naar Beginners in LantarenVenster, de mooiste bioscoop van Rotterdam. Gewoon overdag – Hugo vermaakte (zich bij) mijn ouders.

De lichten dimmen al als de mobiele telefoon van de bejaarde vrouw naast ons overgaat. Mijn eerste reactie is checken of mijn iPhone wel op stil staat – ja. Tot haar eigen verbazing neemt de vrouw op, om snel een einde aan het gesprek te kunnen maken. Dat mislukt.

Als een hond in een film tekst heeft, en dat in het geheel niet vreemd overkomt, zit je naar een goede film te kijken. Punt. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat het enige is dat deze film aantrekkelijk maakt. Want de acteerprestaties van de menselijke acteurs zijn ook prima in orde – vooral Christopher Plummer – en het verhaal wordt nergens weeïg.

Wat een heerlijke, trage film met uitstekend acteerwerk, fraaie aankleding en een goede regie. Ik kan me niet voorstellen dat Gary Oldman met zijn rol geen Oscar-nominatie binnen gaat slepen. En als hij dan wordt genomineerd, is het niet meer dan verdiend als hij ‘m ook wint. Maar ik ga er niet over.